Miłość tyleż piękna, co tragiczna dość, bo wirtualna. Wstyd się przyznać, że na stare lata dałam się ponieść czemuś, w co nigdy tak naprawdę nie wierzyłam. Wirtualna miłość, a cóż to za brednie? - myślałam kiedyś, serdecznie współczując osobom nią dotkniętym, że do tego stopnia stracili poczucie rzeczywistości. A otóż okazało się, że moje poczucie rzeczywistości jest dość mizerne i niedożywione jakieś, bo zdechło mi nagle i niespodziewanie w styczniu i nie ożyło do dziś. I wpadłam po czubek duszy, straciłam rozum i serce, zakochałam się od pierwszego słowa i nie mogę przestać.

I nagle wiosna w samym środku zimy…

W ciągu sześciu lat pracy tutaj polubiłam z wzajemnością tylko dwie osoby. Ania już odeszła na emeryturę. Została Baśka. Tymczasem przez te kadrowe przesunięcia przybyły do nas dwie dziewczyny, które wcześniej znałam tylko z widzenia. Nagle się okazało, że nadajemy na tych samych falach, rozumiemy się w pół słowa, a nawet bez słów. Zaiskrzyło. Teraz jesteśmy cztery: Baśka, Renia, Ewa i ja. I co najdziwniejsze nie tylko ja je lubię, ale i one między sobą też. Może ta nasza czworokątna przyjaźń jest jeszcze zbyt świeża, zbyt krótka, by powiedzieć, że na dobre i na złe, ale mam takie wewnętrzne przekonanie, że to nie jest złudzenie i że nie pryśnie od byle czego. Czasem tak jest, że się to czuje od razu. Szczególnie, że spotykamy się nie tylko w pracy i mamy już za sobą kilka wypadów. A wiadomo, że najlepiej poznaje się ludzi w warunkach polowych.

Najpóźniej przybyła do nas Ewa i chyba ona jest mi najbliższa, jakbyśmy już kiedyś się dobrze znały i spotkały po latach. Dostałam od niej maila, w którym dziękuje mi, że pomogłam jej się zaaklimatyzować w nowym miejscu. A ja przecież nic takiego nie zrobiłam, tylko powitałam ją życzliwie, zwyczajnie i po ludzku. Odpisałam jej, że to ona sama wpakowała mi się do serca i rozsiadła się jak u siebie ;) i że odkąd się u nas pojawiła, stało się coś dziwnego, nagle odkryłam, że bardzo lubię chodzić do pracy :))).

A skoro nikt nic nie wie, pozostają pogłoski i plotki. I chociaż trudno w nie uwierzyć, to jednak potrafią bardzo zdenerwować. Nic chyba tak bardzo nie denerwuje, jak nie sprawdzone informacje. Bo a nuż się sprawdzą?

Najnowsze szeptane pogłoski mówią, że nasz dział pożyje tylko do końca roku, a skoro zlikwidują dział, to i pracownicy tego działu na bruk pójdą. Już są pierwsze jaskółki, że dział się powoli kurczy. Komuś tam nie przedłużono umowy, kogoś przeniesiono gdzie indziej. Dział jest dość rozrośnięty w przestrzeni, nie wszyscy pracujemy razem przy jednym biurku, niektórzy mają te biurka dość daleko. Tymczasem odbywają się jakieś dziwne przetasowania, na przykład dwie dziewczyny z odległych biurek przeniesiono do nas. A jedną od nas na inne odległe biurko. Nie wiadomo dlaczego. Dla mnie to wygląda jak polowanie z nagonką, zagania się ofiary w jeden zagajnik, by tym łatwiej je potem odstrzelić ;).

Bardzo chciałabym się mylić. Ale wszystko to jest aż za bardzo znajome. Już kiedyś tak było, że zagoniono do nas kilkanaście osób, z którymi nie było co zrobić, a po jakimś czasie te osoby poznikały, jedne odeszły same, inne zwolniono, część przeniesiono do innych działów, a tylko nieliczne zostały. Tylko teraz nie bardzo jest dokąd przenosić. Reorganizacja trwa. Już słychać granie myśliwskich rogów.

———-
Jeśli ktoś ma jeszcze gdzieś w kontaktach mój numer gadu: 9929838, to proszę go usunąć (albo zaprzyjaźnić się z nową osobą :D), to już nie jest mój numer, ktoś go przejął. Na razie nie zakładam nowego.

Kiedy wychodziłam z pracy o 14.30 (burza zaczęła się ok. 13.30) deszcz już prawie ustał, trochę jeszcze kropiło. Zadzwoniła moja siostra:
- Gdzie jesteś - spytała nerwowo. - W domu czy w pracy?
- W drodze z pracy do domu.
- Burza była, całe miasto zalane, na Grunwaldzkiej podobno wody pełno i nic nie jeździ, Kartuska zalana, wszędzie powódź.
- Skąd wiesz?
- W telewizji pokazują, cały czas,  wielka powódź.
- Czym ty się przejmujesz, przecież mieszkasz na dwunastym piętrze, do ciebie nie dojdzie - zażartowałam.
- Ale ty na parterze! - krzyknęła moja siostra.  - Ty się śmiejesz, a pewnie ci mieszkanie zalało!
- Na parterze, ale na górce.
A jednak mimo woli zdenerwowanie siostry mi się udzieliło. Podobno zalało też Gdynię, a Adam i Michał dzisiaj pracują w Gdyni. Zadzwoniłam do Adama, nie odbierał telefonu. Pewnie coś się stało - sama zaczęłam wpadać w panikę. Popukałam się w czoło, pewnie jest zajęty i nie ma czasu odbierać. Zadzwoniłam do siostry.
- Wyłącz ten telewizor - zażądałam stanowczo.
- Czemu?
- Bo zawału dostaniesz, jestem na Grunwaldzkiej, co prawda ona jest długa, może gdzieś dalej jest woda, ale ja tu żadnej wielkiej wody nie widzę, trochę kałuż, widać, że mocno padało, bo piasku pełno woda naniosła na jezdnię, ale samochody jeżdżą w obie strony, tramwaje i autobusy też. Zaraz będę jechała prawie przez całe miasto, to ci powiem jak jest dalej, bo może gdzieś faktycznie coś zalało. Ale naprawdę widziałam już większe burze.
No zalało, koło stoczni widziałam ludzi brodzących w wodzie po kolana. Nie jeździły też niektóre autobusy, a tramwaje wszystkie puścili inną trasą. Ale i tak nie trwało to długo. Zanim dojechałam do domu, częściowo tramwajem, częściowo pieszo, już minął mnie mój autobus. I nie szłam w wodzie po kolana, ani nawet po kostki. Fakt, że po drodze były straszne korki i tłumy ludzi w tramwaju, a droga do domu zajęła mi dwie godziny. Ale tak jest zawsze w godzinach szczytu z burzą czy bez. Wczoraj na przykład jechałam do domu trzy godziny, a burzy żadnej nie było.

Po drodze słyszałam od ludzi, że gdzieś piorun trafił w tramwaj, ale nikomu nic się nie stało. Słyszałam też że na tory kolejowe runęła słynna 30-metrowa skarpa przeciwpowodziowa i pociągi nie jeżdżą. No to faktycznie nieszczęście, szczególnie dla ludzi, którzy w tych pociągach ugrzęźli.

Być może w niektórych niżej położonych częściach miasta było tej wody więcej, nie wiem, nie widziałam, to nie będę się wypowiadać. Była gwałtowna burza i ulewa, to prawda, na pewno są jakieś szkody, ale histeryczne gadanie o wielkiej powodzi w Gdańsku uważam za przesadę. Telewizja robi z igły widły, nie po raz pierwszy zresztą. Niech sobie robią, w końcu jest sezon ogórkowy, to każdy temat dobry, a ja i tak nie oglądam. Ale po co denerwują moją siostrę?

Morze - Polskie Morze
tak szumi bez przerwy,
że aż dziwne:
polskie - a łagodzi nerwy.
/Marian Załucki/

Szczęśliwi ponoć czasu nie liczą, tak jak moja siostra, która niedawno dzwoniła do naszej kuzynki z życzeniami urodzinowymi. Kuzynka jest od mojej siostry starsza o rok. Telefon odebrał kuzynki mąż:
- No, świętowaliśmy wczoraj Baśki sześćdziesiątkę - rzekł z westchnieniem.
- Jaką sześćdziesiątkę?! - wykrzyknęła moja siostra z najszczerszym zdumieniem. -  Zwariowałeś?
- Niestety, policz sobie.
- O w mordę - szepnęła moja siostra.

Co prawda siostra jest ode mnie dużo starsza i do sześćdziesiątki jeszcze mi daleko. Ale może wcale nie tak daleko jak mi się wydaje? Czas jak widać leci szybciej niż człowiek zdoła zauważyć. Niemniej moje 44 dziwi mnie tak samo jak ją jej 59.

Ale póki co. W piątek byłam na obowiązkowych okresowych badaniach u okulisty, pan doktor rzekł: “bardzo dobrze pani widzi”, wpisał “bez zmian” i przybił pieczątkę. Możliwe że za rok już nie pójdzie tak łatwo, ale co się będę martwić na zapas. Jeżdżę do pracy tramwajem i autobusem i jak dotąd szczęśliwie nikt mi nie ustępuje miejsca.  Odkąd zamieszkałam na parterze, nie chodzę po schodach, nie wiem więc, czy dostaję na nich zadyszki. A po co mi taka wiedza? A lustra po prostu nie używam, przestało dla mnie istnieć jakiś czas temu i wcale za nim nie tęsknię. Czasem zerknę niechcący, bo niestety wisi jedno w przedpokoju a drugie w łazience, ale natychmiast wyrzucam z pamięci to co w nim widzę, są ciekawsze widoki do zapamiętywania.

Kiedy człowiek ma naście lat pędzi myślą do przodu, robi plany na przyszłość i do tej przyszłości się pcha jak głupi. I po co? Pewnego dnia zauważa, że czas biegnie zbyt szybko. Pewnego dnia zaczyna się dziwić, dopiero co było naście, potem dzieścia, teraz już  dzieści i tylko patrzeć jak będzie dziesiąt. Co roku 12 kwietnia tak się dziwię. Co roku dziwię się coraz bardziej. Potem zapominam. Na co dzień nikt nie myśli bez przerwy o tym, ile ma lat, tylko w te nieszczęsne urodziny prawda obuchem w łeb wali. Na szczęście duch pozostaje młody.

- Właśnie.  Ciesz się dziewczyno, wiosna idzie, zobacz jak ciepło - rzekł duch i wyfrunął przez okno. Bez zadyszki.

Pierwszy dzień wiosny zaczął się słonecznie. Zajrzałam na bloga, jak tu pusto! Ogarnęła mnie nostalgia za dawnymi czasami, gdy po prostu przychodziłam tu, by napisać parę słów. Czemu już tego nie robię? Nie wiem. Może za dużo się dzieje, a może za mało. Po ostatnim wpisie widzę tylko, jak szybko mija czas. Czas niezapisany.

Za oknem słońce. Uwielbiam ten przebój, moim zdaniem ponadczasowy, chociaż stary, kiedy powstał nie było mnie jeszcze na świecie. Kiedyś pewien Andrzej grał mi tę melodię na gitarze. Kiedy znów ją słyszę, wracają wspomnienia dobrych dni. Choć wbrew pozorom piosenka ta wcale nie opowiada o słońcu i tak naprawdę jest bardzo smutna, ale kojarzy mi się z wiosną i nadzieją na nowe słoneczne dni.